hayaka artı çocuk

PUZZLE ya da YAP-BOZ

2011-10-17T22:31:00.005+03:00

Yapıyoruz, bozuyoruz....arada etraftaki malzemelere takılıp, oyun oynuyoruz...
kendi yaptıkları resimler bir yap-boz oyununa dönüşebilir mi?
oynayacak o kadar çok oyun ve yapılabilecek o kadar çok oyuncak var ki...

2011-09-28T01:07:00.002+03:00

OYUN-CAK.....

Oyun, modern toplumlarda hala serbest zaman kavramı ile ilişkilendirilir ve hala bir özgürlük alanı olduğu varsayılır. Toplumsal üretim, faydacılık, bireysel saçmalık veya meczupluktan ayrı bir yeri vardır.

Ancak toplumsal deneyimler bu ayrı alana biraz daha dikkat etmemizi gerektirmekte. Oyunu sosyal kontrol mekanizmalarından bağımsız, bireylerin ya da grupların amacına uygunluğu olmaksızın bir “özgürlük alanı” olarak kurgulamak mümkün mü?

Ya da:
Kültürü kurallar, hiyerarşiler, davranışlar, karar verici mekanizmalar, manipülasyonlar bütünü veya bilgi birikimi sistemi olarak analiz ettiğimizde, oyun bu sistemin değişimlerini tanımlayan sunan ve yöneten bir konuma da sahip mi? Nasıl oynadığımız politik, sosyal ve bireysel koşullarla belirlendiği gibi, oyun bu koşulları dönüştürücü ve değiştirici bir etkiye sahip mi aynı zamanda?

Oyun “hareket, dikkat, yaratıcılık, arayış, merak” içerir. Yeni karşılaşmalarla yeniden yapılanan toplumsal çevrenin şekillenmesi sürecinde, sanatçı ile çocuğun karşılaşması önemli. Hem sanatçı hem de çocuğun ihtiyaç duyduğu “özgür-alan”gereksinimi ile okul gibi verili kurumsal çerçevelerin dışında, sanatçının öğretme ve kontrol etme sorumluluğu olmaksızın, çocuk ile eşit bir platformda, alanı paylaşmaları, karşılaşmaları, tanışmaları, tartişmaları, ve süreç sonucunda ortaya çıkabileceklerin merakı ile sizleri Hayaka Artı sanat platformuna davet ediyoruz.

THE PROBLEM OF NOTHING.......

2011-09-04T14:43:00.009+03:00

Julia Feyrer, HAYAKA ARTI'da açılan "The Problem of Nothing" sergisinin Kanadalı genç sanatçılarından...Video işini mahalle çocuklarının boyadıkları masa ve sandalyelerle biraraya getirerek sergiledi. 8 Ekim'e kadar sergiyi ziyaret edebilirsiniz. Galeriye doğru Çukurcuma sokaklarında yürürken karşılaştığınız çocuklar sergiye yaptıkları katkıdan ve taaa uzaklardan, Kanada'dan gelen genç sanatçılarla tanışmış olmaktan memnunlar.

AYAKKABILAR...

2011-01-15T00:38:00.006+02:00

eski ayakkabıları boyadık bu gün....öylesine....eğlenceliydi :))))

HERKESE MUTLU BİR YIL DİLEĞİ İLE...

2010-12-30T21:45:00.006+02:00

Geçtiğimiz yıl boyunca bizimle olan herkesin yeni yılını kutluyoruz. Bu yılı da birlikte güzel işler yaparak geçirmek dileği ile....

HAYAKA ARTI

Çukurcuma Mahallesi Çocukları ve Gençleri

http://www.hayakaarti.com/

TETSURO FUKUHARA ile SPACE DANCE PROJECT

2010-12-22T18:08:00.012+02:00

Çukurcuma mahallesi çocukları ve Hayaka Artı Sanat Platformu izleyicilerinin çocuklarıyla birlikte katıldıkları "Space Dance Project" inanılmaz keyifli idi. Ne yazık ki Tetsuro Fukuhara çok kalamadı...sadece 1 günlük etkinlikle yetinmek zorunda kaldık...

Havaya asılı duran bez beyaz borular, üzerine projekte edilen ışık ve bez borunun içinde kendileriyle karşılaşan çocuklar...

Bezden bir borunun içinde olmak, bir uctan bir uca geçmek, elastik kumaşın duygusu ve ışık biraraya geldiğinde meğer ne eğlenceli bir ortam oluyormuş :)))

HAYAKA ARTI 2010 ÇOCUK ve GENÇLİK BİENALİ'ne katılıyor :)))

2010-10-18T19:30:00.008+03:00

Çukurcuma çocukları ve gençleri HAYAKA ARTI ile BİENNAL'e hazırlanıyoruz :))))

Biennal'in teması DEĞİŞİYORUM FARKINDA MISIN?

Sizler de çocuklarla birlikte çalışmak isterseniz perşembe günleri atölyelere katılabilirsiniz....

HULDA festivali RODRIGO ve HAREKETLİ OYUNCAKLAR...

2010-10-18T18:45:00.006+03:00

> Dünyaca ünlü heykel sanatcımız İlhan Koman'ın 20 yıl boyunca ev ve ayölye olarak kullandığı HULDA adlı 150 yıllık tarihi tekne 21 Eylül Salı günü Koman'ın 1945 yılında mezun olduğu İstanbul Mimar Sinan Üniversite'sine yanaştı.

HULDA 16 aydır StockholmDen yola çıkarak kıyı kıyı ülke ülke dolaşarak geldi İstanbul'a. Gençlerin bilim ve sanatla buluşmasını amaçlayan bu gezide değişik ülkelerden gelen sanatçılar çocuklarla buluuşarak atölye çalışmaları yapıyorlar.

Rodrigo da genç bir İspanyool sanatçı. İstanbul'da olduğu süre içerisind HayakaArtı'dan haberdar oldu ve bizlerle workshop yapmak üzere aramıza katıldı.

O ingilizce anlattı neyi nasıl niye yapacağımızı Şiir ve Leyla da bize türkçeye çevirdi. Aslında artık HayakaArtı'da ingilizce konuşan sanatçılarla biraraya geldiğimiz için okulda öğrendiğimiz ingilizce ile biz de sorular sorabiliyoruz.

Rodrigo'nun çocukları düşünerek yaptığı bir atölyeymiş bu. Pipetleri kullanarak bir yay sistemi oluşturuyorsunuz, sonra ona bir de surat ekliyorsunuz. Açılıp kapanan hareketli bir oyuncağınız oluyor.

Pipetler yerine tahta kullanılsa belki daha kalıcı bir oyuncağımız da olabilir. Mekanizmayı öğrendiğimize göre bunu farklı malzemelerle deneyebiliriz. Büyükler küçüklere yardım etti. Çünkü küçüklerin bu oyuncağı yapması biraz zor oluyor. 2 saat kadar birlikte çalıştık. Çok kalabalık olduğumuz için biraz gürültülü bir ortamdı ama çok zevkliydi.

2 sene içinde aslında ne kadar olgunlaşıp büyüdük. Haluk, Gökhan okula gitmeyen küçüklerle çok güzel ilgileniyorlar. Neslihan Maçka'da tasarım okumaya başladı. Burada atölyeler sırasında haftada bir toplanıp bir şeyler öğrenmek, sohbet etmek ve yeni sanatçılarla tanışmak hepimizi mutlu ediyor. Birbirimizle ilişkilerimiz farklılaştı. Ortak konularımız var konuşacak.

Henüz çoğumuz farkında değiliz belki ne yaşadığımızın, ne öğrendiğimizin. Büyük olasılıkla hiç kimsenin akılnda kalmayacak HULDA neydi, İlhan Koman kimdi. Gene de bize birşeyler oluyor :))))

Teşekkürler Rodrigo, Şiir, Leyla, Dilara......

ÇOCUK İZLERİ 2010 Sergisi HAYAKA ARTI'da

2010-07-10T16:08:00.014+03:00

ÇOCUK İZLERİ 2010 Sergisi HAYAKA ARTI'da
23 - 26 Haziran 2010

44A Sanat Galerisi desteğiyle HAYAKA ARTI'da çocukların yıl boyunca yaptıkları çalışmaların sergisi

Destekleri için Teşekkürler:

• Gündüz Vassaf • Argun Okumuşoğlu • Sevinç Altan • Esat Tekand • Leyla Sakpınar • Gonca Sezer • Dilara Akay • Şiir Özbilge • Fulya Çetin • Beyza Boynudelik • Viviana Bernardini • Anne-Cécile Surga • İmge Özbilge • Mistral Orhan Jean-Pierre Contrastin • Şifa Gedizşener • Sibel Ecer Yılmazer • Ayşe Çağla • Kayhan Kaygusuz • ALL FOR KIDS dergisi • A4 OFSET • KOTON • Zümrüt • WENICE Kids-Fashion

HAYAKA ARTI Çukurcuma Caddesi No19A Tophane İstanbul

Serginin diğer görsellerine aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.
http://www.facebook.com/pages/Istanbul-Turkey/HAYAKA-ARTI/166287778773?v=photos#!/album.php?aid=185544&id=166287778773

HAYAKA ARTI ile ÇOCUK İZLERİ / KARŞILAŞMALAR Sergisi 44A Sanat Galerisinde

2010-07-10T15:50:00.017+03:00

44A Sanat Galerisindeki sergide sanatçıların HAYAKA ARTI’da bu yıl boyunca çocuklarla yaptıkları atölye çalışmalarından ortaya çıkan karşılıklı işler izlenebilir.

19 Haziran - 10 Temmuz 2010

“Çocuk İzleri 2010 / Karşılaşmalar”
Mezuniyet törenlerinde duymaya alışık olduğumuz, “Çocuklarımız geleceğimiz” sözleri, onlara güvenimizin değil, günümüzün iflasının; miras değil kabus devrettiğimizin ifadesi.
“Haydi aslanlarım” diye sırtlarını sıvazlarken, bile bile lades diyor, çözümün değil sorunun parçası olan kurumlarımızın çıkmaz sokaklarında çocuklara bilet kesiyoruz.
Bu bir çocuk sergisi değil.
Çukurcuma sokaklarında boşu boşuna koşuşturdukları söylenen çocukların, topluma kültürel etkinliklerle kazandırılması projesi hiç değil.
Burada çocuklara kilişeleşmiş hayırsever önyargılarımızla sahip çıkmanın tersine onlar bizleri seferber ediyor.
Onlar bizlere neleri göstermek, neleri öğrenmek istediklerini öğretiyor.
Çocuklarla yapılan çoğu projeyi; kendi süslediğimiz akvaryumlarda balıkları yaşatmaya benzetirim. Oysa mesele balıkları denizlerinden koparmadan hayatlarını yaşanır kılmak.
Yaşanır kılmaktan da öte yaşamın boyutlarını yeniden tanımlamak.
Bu sergide hem sanatçılardan hem çocuklardan işler göreceksiniz.
Kimileri tanımadıkları mahallelere paraşütle inip aniden etkiler. Kimileri mahalleliyle yollarını birlikte buldukları bir yolculuğa çıkar.
Hoş geldiniz “Çocuk İzleri 2010 / Karşılaşmalar” sergisine.
Düzeni ayakta tutan, sorgulamak bir yana uyum sağlayan, çıkarlarımızı, çocuklarmızın geleceğini, düzenin kurum, başarı ve ahlak anlayışında arayan bizler, çocukların kendilerine özgü dilleriyle her şeyi temelden sorgulayabildikleri dünyalarına bu atölyelerin araladığı kapıdan bakabiliyoruz.

Gündüz Vassaf

Sergiye katılan sanatçılar:
• Argun Okumuşoğlu • Sevinç Altan • Esat Tekand • Leyla Sakpınar • Gonca Sezer • Dilara Akay • Şiir Özbilge • Viviana Bernardini

Destekleri için Teşekkürler:
• Fulya Çetin • Beyza Boynudelik • Anne-Cécile Surga • İmge Özbilge • Mistral Orhan Jean-Pierre Contrastin • Sibel Ecer Yılmazer • Ayşe Çağla • Kayhan Kaygusuz • ALL FOR KIDS dergisi • A4 OFSET • KOTON

44A Sanat Galerisi
Ahmet Fetgari Sok.44/A Teşvikiye 34365 İstanbul - TÜRKİYE

Sergi ile ilgili görsellerin devamına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.
http://www.facebook.com/pages/Istanbul-Turkey/HAYAKA-ARTI/166287778773?v=photos#!/album.php?aid=184710&id=166287778773

VIVIANA ile KAĞIT YAPTIK

2010-06-07T12:41:00.003+03:00

Viviana'nın yolu Roma'dan İstanbul'a uzanmış, Mimar Sinan Üniversitesi'nden dersler alıyor...Çukurcuma sokaklarında dolaşırken Hayaka Artı'ya uğramış...çocuklarla çalışmaları görünce o da aramıza katıldı...Bizlere eski kağıtlardan nasıl yeni bir kağıt yapılır öğretti. Hepimizin yapabileceği çok kolay bir şeymiş ağaçları kesmeden kağıt yapmak :))))))

We made recyled papers with Viviana...Thanks a lot :))))

MAHALLENİN DUVARLARI

2010-06-07T12:25:00.002+03:00

Çukurcuma sokaklarında gezinirken, köşe bucak duvarlarda böyle resimlere rastlayabilirsiniz...İstanbul sokaklarını dolduran grafitilere pek benzemeyen bu resimler çocuklar tarafından kendiliğinden yapılmaya başlandı. Sokakta oynadıkları oyunlara yeni bir oyun eklendi:))))))) Onları duvarlara resim yaparken görürseniz kızmayın sakın.....

BEYZA BOYNUDELİK ile "bir müzemiz olsaydı" atölye çalışması...

2010-06-02T19:44:00.002+03:00

Beyza Boynudelik, mahallemize gelmeden önce düşünmüş....çocuklar bir müze açıyor olsalardı içine neler koyarlardı? Önce müze nasıl olur, içinde neler olur, Masumiyet Müzesi nasıl bir müzedir....birlikte konuşuldu....sonra herkes "ben bir müze yapsam içinde neler olsun isterdim" sorusunu kendisine sordu ve çizimler yaptı...

Yaz tatiline giriyoruz yavaş yavaş, ama çizilenleri önümüzdeki kış nasıl objelere dönüştürebileceğimizi konuştuk...Beyza kışın tekrar gelirse çizdiklerimizi 3 boyutlu nesnelere dönüştürebiliriz....

ŞİİR ÖZBİLGE ile oyuncak atölyesi...

2010-05-21T19:59:00.005+03:00

Çizdiğimiz her şey dikilebilir....işlenebilir, iplik, yün, kumaş, dantel, düğme ile de sanat yapılabilir....önce sadece kızların ilgi duyduğu atölye bir kaç hafta sürdü...mahalledeki erkek çocuklar da ellerine iğne ipliği aldıklarında atölye amacına ulaşmıştı :)))) şimdi evlerinde bazıları oyuncaklar yapmaya devam ediyorlar...

SEVİNÇ ALTAN'la ses, ritm, çizgi, leke...

2010-05-21T19:52:00.003+03:00

"Kamyonun sesinin resmini nasıl yaparsın?" "Sence benim sesim nasıl görünüyor?" şaşırtıcı sorular...Çok hızlı kavrayıp işe koyuluyorlar....Küçüklerden bazıları kuş sesi yerine kuşu resmetmeyi seçiyor :))) pencereler arası atışmaların sesi nasıl resmedilir Meltem'den öğreniyoruz...Sokaktan gelen sesler anında kağıtta görüntüye dönüşüyor....veeeee kağıtlar bitti...."peki ne zaman resim yapmaya başlayacağız?" diye soruyor Raci :))))

ESAT TEKAND ile figür çalışmaları

2010-05-21T19:44:00.002+03:00

"Hadi bana bir insan resmi yapın" dedi Esat Tekand, sonrasındaki iki saat sohbet, çoğalan resimler, yanyana dizilen resimler....ortaya çıkan figürler insan mıydı yoksa çocukların hayallerindeki görüntüler miydi? Kimi tek kollu kimi beş gözlü....kimi yeşil, kimi siyah....o figürler şimdi oyuncaklara dönüşmekte :))))

GONCA SEZER'le Gölgeler....

2010-05-21T19:34:00.005+03:00

HayakaArtı'da çocuk atölyeleri sanatçıların katılımıyla devam ediyor. Gonca Sezer kendi işlerinden yola çıkarak gerçekleştirdiği atölyede fenerle oluşturulan gölgelerin kağıt üzerindeki izlerini büyük boy resimlere dönüştürdü....11 yaşındaki Seda bu yaz köye gittiğinde arkadaşlarıyla bu işi tekrarlayacakmış :))))

"Hayallerimizin peşinde giderken, onların gerçekleştiğini görebilmek için ne kadar çabalarız? İşte bu çalışmaya katılan çocukların gölgelerindeki hayaller sizlerle buluşacak çocuk izleri sergisinde..." diyor Gonca Sezer

LEYLA SAKPINAR ile keyifli bir mahalle yolculuğu

2010-04-04T00:58:00.008+03:00

Sanatçı Leyla Sakpınar atölyedeydi. Tanıştık, sohbet ettik. Beraberinde getirdiği kocaman tuvalin üzerine birlikte neler yapabilirdik? Mahallemizin resmini yaparsak hem o bizi daha iyi tanır, hem de neyi nasıl resmedebileceğimizi ondan öğrenebiliriz...Boyaları bizim için kendisi hazırladı. Toz boyalar, tutkalla ve suyla karışınca çok güzel oluyor...Küçüklerin yaptıkları evler ne kadar büyük, yolların önünü kesti...Bazılarımız bundan hiç hoşlanmadı, ama kuruduktan sonra pekala beyaz boya ile üzerleri kapatılıp yeniden boyanabilir...Resim yaparken hata yapmaktan korkmamak gerekiyormuş. Tuval o kadar büyük ki, daha bir iki hafta üzerinde çalışabiliriz...Teşekkürler Leyla....

idoller...ya da deli deli kulakları küpeli :))

2010-04-04T00:45:00.007+03:00

Paul Klee'nin oğlu için yaptığı kuklaları bilir misiniz? Biz gördük resimlerini. Kimi korkunç, kimi komik, kimi garip tipler...Kimbilir hangi masaldan, hangi yaşanmışlıklardan almışlar şekillerini...Mahallemizde bizi korkutan, kovalayan deliler, sevdiğimiz, saygı duyduğumuz, komik olan insanlar var...ya da hayali tipler var kafalarımızda canlandırdığımız...Çamuru aldık elimize, suratlar yapmaya başladığımızda biz bile şaşırdık çamurun aldığı ifadelere...Kuruttuk, boyadık, giydirdik onları...."İdoller" koyduk adlarını...İki haftalık çalışmanın sonunda çıktılar sahneye :)))

Resimden oyuncağa...

2010-04-04T00:11:00.007+03:00

Yaptığımız resimlerin bazıları öyle komik oluyor ki, onlardan oyuncak yapmak da bir o kadar zevkli. Düğmeler, renkli orlonlar, kumaşlar, boncuklar, iğne ve iplik...çalışma mekanı hazır. Bir yandan müzik dinliyoruz, bir yandan resimleri birbirinden renkli oyuncaklara dönüştürüyoruz...Atölye süresi yetmeyince de malzemelerimizi toparlayıp eve götürüyor, bir sonraki hafta tamamlanmış oyuncaklarla yeni bir tane yapmak üzere atölyeye geliyoruz...Başta sırf kızdık, şimdi erkekler de katılmaya başladı aramıza :))) Madem oyuncak dikiliyor neden olmasın dediler :))))

Yeni katılımlar...

2010-04-04T00:03:00.007+03:00

Giderek kalabalıklaşıyoruz. Burası hepimiz için çok eğlenceli...Bazen annelerimiz de bizi seyretmeye geliyorlar. Fazla kalabalıksak, bazılarımız bir sonraki çalışmaya katılmak durumunda, onlar da pencereden bizi gözetliyorlar. Sanki dışarısı hapishaneymiş gibi herkes içeri girmek istiyor :))) Atölye çalışması bittiğinde annelerimiz gelmemişse oturup bekliyoruz...Biz çalışmalara yeni katılmaya başlayan küçükleriz.

değerli zamanlar...

2010-02-13T00:16:00.006+02:00

Bir süredir blogda yazı çıkmasa da her perşembe çalışmalarımız devam etmekte. Kendi hazırladığımız renkli hamurlarla hayalimizdeki odaları döşüyoruz bir yandan, bir yandan bazılarımızın çizimi epey ilerledi. Tebeşir heykelciklerle uğraşmak bir kısmımızın daha çok hoşuna gidiyor.

Mahallede birbirinin kapı komşusu olan bu çocukların,haftada bir kez biraraya gelip birlikte bir şeyler yaptıklarını görmek, ilişkilerinin hem bizle hem de kendi aralarında gün günden daha yakın olması, birbirlerinin farklılıklarını açıkca dile döküp konuşabilir olmalarını gözlemlemek mutlu ediyor insanı. Gündelik davranış biçimleri içerisinde sorgulamaksızın kullandıkları kaba davranışları boş bulunup tekrarladıklarında, davranışları üzerine küçük sohbetleri başlattığımda, devamını getirişleri, aralarındaki tartışmalar, düşüncelerini dile döküşleri...

Farklı yaş gruplarından ve farklı kültürel- ekonomik katmanlardan oluşan grup, soğuk kış günlerinde evde kapanmak yerine bir günlüğüne biraraya gelebilmekte...Kiminin okuma yazması yok, kimi tam serserilik çağında, kimi o gün evlerden birine ailesi ile misafirliğe gelmiş. Boyalar hamurlar kağıtlar 10 15 tane farklı dünyayı biraraya getirip, zaman geçirmekten tad almalarına yetebiliyor, bazen inanamıyor insan bu kadar kolay olmasına mutluluğun :))

Kentte yaşayan çocuklar için bu tür olanakların çok daha fazla olması ne iyi olurdu. Sadece internet cafe'lerde makinelerin başında değil, boyalar, kitaplar, müzik aletleri gibi bir çok araç gerecin olduğu, oturup sohbet edebilecekleri mekanları olsaydı mahallelerin gençler ve çocuklar buralarda toplanıp sosyalleşebilseydi...farklı gençlikler yetişirdi kentlerde.

Haziran sonunda yıl boyunca yaptıklarını yine bir sergi ile paylaşacaklar izleyicilerle...Ulaşabildiğimiz her çocuk katılabilecek bu sergiye. Hepsi heyecanlı çünkü geçen yılki sergide çok yeni şeyler yaşadılar. Yaptıkları duvarlara asılıp sunulduğunda bir başka görünüyor, bu nedenle de şimdi daha özenerek çalışıyorlar, işlerinin kıymetini biliyorlar...

mahalle kavgaları...

2010-01-11T23:25:00.002+02:00

İki gündür haberleri izleyenler bilir...bilenler bilmeyenlere anlatır. Manisa'da bir şeyler oldu...
Çukurcuma'da da bugün birşeyler oldu...
Masum, saf bir oyun, çocuk dalaşı gibi görünebilir, bir yanıyla öyledir de....

"bunlar roman gelmesinler derse", "hocam bunlar kafamıza kalem atıyo" "dışarda görüşürüz" gibi birbirlerine yönelttikleri tehditleri arabuluculuk yaparak yatıştırmaya çalışmamızın sonucunda, 2 hafta önce atölyenin kapısına spreyle küfürler yazılıp zilinin sökülmesi, ardından geçen hafta ders sırasında kullandığımız malzemeleri cebe indirip çalmaya kalkmalar, bu hafta da birbirlerine bıçak çekmeleri.....

bunlar gözümüzün önünde oluyor ama hani bu yazılanları okuyanlar, çocukları
tanımayan birilerine çok korkunç görünebilir...Manisa'da yaşananların yaşandığı bir ortamda, daha bunun gibi bir sürü sokak kavgasının sürüp gittiği, hemen her gün birilerinin "bok yoluna niyazi" olduğu bir zamanda....her gece haberlerde böyle şeylerin anlatıldığı bir dünyada...korkunçtur da...
ya da...
gripten geçen senelerde kaç kişi öldü, bu sene kaç kişi? bu karşılaştırmayı sağlıklı istatistiklerden öğrenemediğimiz sürece domuz gribini ne kadar ciddiye alacağımızı bilemeyeceğiz...ve bugünkü çocuk kavgası hem çocukların geleceği açısından hem bizim bugün Çukurcuma'daki varlığımız açısından ne ifade eder, bunu da ben bilmiyorum...bildiğim, hissettiğim tek şey çocuk oldukları anlattıklarımızı anlamaya çalıştıkları, öğrendikleri, öğretmeye çalıştıkları...

biz de anlamaya çalışıyoruz...hırsızlık benim için ne anlam ifade etmekte, onun için nasıl bir şey....kendisine çakı çeken sokak arkadaşını gördüğünde,
eve koşturup ekmek bıçağını kapmak ve dışarı koşmak, sonra "öğretmene" şikayet edilince gerisin geri koşturup bıçağı eve bırakmak....çakıları birbirlerine devredip, suç unsurlarını yok etmeye çalışmak; sonra bizler kararlı davranıp onlarla konuşunca çakıyı bize teslim etmek, özür dilemek, derse katılmama cezasına razı olmak....

Hayaka Artı bir heykel sanatcısına ait
atölye-galeri, ben bir resim eğitmeni...hasbel kader sokaktaki çocuklarla da sanat yapalım derkene....işte durum bu...
kaynaşıyor, sokakla birbirimizi tanıyoruz...mahalleliyle sanat yapma denemelerinin ilki de değil bu İstanbul'da...

tarih 7 ocak 2010...yer Çukurcuma istanbul...son 3-5 günün memleket haberleri arşivlerde...bu haberler de bizim mahalleden...

sonunda biz mi "bıçkın mahalle delikanlıları"na dönüşürüz, onlar mı "sanatçı" olur bilemiyoruz vesselam :))))

hamurdan odalar...

2009-12-12T15:17:00.011+02:00

Biraz gıda boyası, un, tuz...su ve küçük bir leğen...

Odalarımızın içindeki mobilyaları yapmak için hamurlarımızı hazırladık bu hafta...

Hamuru yoğurmak, rengini vermek, elde ettiğimiz hamura şaşırmak, pastaların bu madde ile renklendirildiğini öğrenmek....mıncık mıncık renkli hamurlarla oynamak....

Ve sonunda bu hamurlarla bir şeyler yapma ihtiyacı...sorular, denemeler, yapacağımız odaların hatırlanması ve mobilya yapımına geçiş....2 saatimiz böyle geçti....

Hala Sarkis'in Site'sinden yapmayı seçtikleri odaya benzeyen bölmelerin Sarkis için ne anlam ifade ettiğini bilmiyorum, çocuklar da bilmiyorlar. Gördükleri yerleştirmeyi yeniden canlandırmalarını bekliyorum sabırla. Bakalım ortaya neler çıkacak. Yaptıkları taslak çizimlerde hayal ettikleri odalar şekillenmişti geçtiğimiz haftalarda. Bu çizimler 3 boyutlu hale dönüşürken neler eklenecek, neleri canlandırmakta zorlanacaklar, deneyimleyip göreceğiz.

Yaşlar farklı, aynı mahallede yaşamalarına rağmen hane içi yaşam alışkanlıkları çok farklı, bazen birlikte çalışmak istemedikleri ya da birbirlerini dışlamaya çalıştıkları durumlar yaşıyoruz. Beklemekte ve birlikte ortaya işler çıkaracakları dili yakalayabilecekleri malzemeleri onlara sunmaya devam etmekteyiz...kalabalığın içinde birey olabilmeyi sonra birlikte konuşup tartışarak ellerindeki malzemeyi dönüştürüp kullanabilmeyi deneye yanıla öğreniyorlar...

müzeden atölyeye...

2009-11-20T03:22:00.005+02:00

Müze gezintileri bitti...Hayaka Artı'nın bir bölümünü atölyeye dönuştürüp kış boyunca haftada 2 saat de olsa biraraya gelecegiz. Bu gün 12 kişiydik. cocukların sesleri bana yaz günlerini hatırlattı.. Bu yaz denize girdiler mi? Kimler girdi? Hepimiz denize girmiş, yüzmüşüz bu yaz. Gelenlerin hepsi müze gezilerine katılmadığı için, ortak konumuz müze olamıyor. Öte yandan İstanbul Modern'i gezenler, Sarkis'in yerleştirmesinden yola çıkarak yapacakları kutu odaları unutmamışlar.
Bir yandan deniz, güneş, miyde (yanlış yazmadım miyde) kabukarı, -hepimiz çok güldük bu miyde kabuklarına- plaj, şemsiyeler, yüzen insanlar, denizin rengi konuşulurken, resimler yapılırken, bir yandan kışlık atölyemizi kurarken neler toplamalıyız, odalar icin kutu bulmalıyız vs. konuşmaları... elbette son yarım saatte sıkılanların birbirlerine sataşmaları, havada uçuşan kalemler...biten, bitemeyen, bitmesi istenmeyen resimler....Fotoğraf çekmeyi unuttuk bu sefer...oysa çekmek gerekiyor. Çünkü Elanur'un cep telefonu fotoğraf çekebiliyor ve fotograf çekildiğini görünce aklına gelıyor, fotoğraf çekmeye başlıyor ve çok güzel kareler yakalayabiliyor bazen...

Bir süre sonra fotoğraf çekerek de hayattan keyif alınabileceğini, farklı fotoğraflar çekmeyi, kendi gözleriyle yakaladıkları anlık ayrıntıları en azından hatırlamayı, belki üzerinde düşünmeyi öğrenecekler...tıpkı bizim öğrendiğimiz gibi...

Artık "galeri"ye stadyum demiyorlar... bir zamanlar çocuk olduklarını bu keyifli paylaşım anlarıyla hatırlayıp, tekrarlamak isteyip başka çocuklarla resimler yapıp oyunlar oynayan yetişkinler olma seçenekleri de olacak...bir seyler oğrenmek her insanı mutlu eder derler... öğrenirken üretmek, sevmek ve gülmek de olmalı :)) Biz böyle büyüdük, bunu yaşatmaya çalışıyoruz çocuklarda. Burası Çukurcuma, Hayaka Artı.

kendinden bir şey bırak...

2009-11-12T02:04:00.012+02:00

İşte Sarkis'in SITE'sinde en sevdiğimiz yerleştirme... Gene "Kendinden Bir Şey Bırak" masasının başına geçiliyor ve bırakılan yeni nesneler ilgiyle inceleniyor... bu kez Yüsra da saç tokaları getirmiş bırakmak üzere. "Site"nin diğer yerleştirmelerini dolaşıyoruz. Sesler ve mekanın çocuklarda uyandırdığı duygu korku...Anlatmadım onlara bütün bu yerleştirilen nesnelerin Sarkis için nasıl anlamlarla yüklü olduğunu. Kendisinden bir sabah gidip dinlesinler isterdim. Zamanları olursa bir de öyle geliriz.

Aslında Biennal'in son günleri olduğu için bu gün Antrepo'ya girmek istedik hep birlikte. Elanur "İnsan Neyle Yaşar"ı okuyormuş. Sanırım bir yerlerden Biennal kitapcığını buldu. Sergiyi merak ediyor. Ama kapıdaki döpiyesli hanım bizleri çocuk başı 5 TL ödemeden içeri sokmuyor. Öğrencilere bedava olduğunu duymuştuk. Hayır o üniversite öğrencileri içinmiş. Zaten "bunlar" anlamazmış...Böylece görevli hanım tarafından kimin anlayıp anlamayacağı da belirlenmiş oluyor ve biz yine müzenin yolunu tutuyoruz. 6 çocukla birlikteyken tartışmaya girmenin çok anlamı yok.

Müzede alt katı dolaştıktan sonra, yukarı kata çıktığımızda yine seçtikleri bir resmin önünde oturduk yerlere. Boyalar defterler çıktı ortaya. Sessizlik başladı. Çıt çıkmıyor. Hepsi konsantre olmuş, karşılarında duran kolaj tekniği ile yapılmış ağacı boyalarla resmediyorlar. Aralarından bazıları vazgeçip yandaki resme yöneliyor ve onu inceleyip yapmaya çalışıyorlar.

Sarkis'in yerleştirmelerden bisiklet piyano ve kutu kutu odalar hoşlarına gitmiş. "O odalardan biz de Hayakaartı'da yapabilir miyiz?" Ne güzel bir soru. Bir yandan resim yaparken, odalarının nasıl olabileceği konusunda konuşuyoruz. Duvarlar ne renk olacak, perdeler, odadaki objeler, hepsi duvarlara resim asacakmış. Bir de hepsinin odasında bilgisayar olacakmış :) Notlar alıyorum. Bir sonraki buluşmamız atölyede...

Merve müzede...

2009-10-24T18:40:00.005+03:00

22 Ekim Perşembe müzeye gitmek isteyen tek çocuk Merve idi. Saat 16'da giyinmiş, annesinden izin almış Hayakaartı'nın kapısında bekliyordu. Daha önce okulla gitmiş İstanbul Modern'e. Çok yorulmuş ve hızlı bir gezi olduğu için istediği gibi gezememiş. Yumurtaları hatırlıyor müzedeki. Uçan yumurtalar vardı diyor...

Müzeye tek başına gitmesine görevlilerin izin verip vermeyeceklerini soruyor. İçeride, üst kattaki tüm resimleri dikkatli gözlerle izleyip, kimin yaptığını, ne zaman yaptığını, malzemesini soruyor Merve. Yumurtaları buluyoruz birlikte. "Pastacı Yamağı" Yumurtaların niye havada uçuştuğunu anlıyor. Malzemeleri inceliyor.

Sonra Güngör Taner'in resmi önünde durdu ve "bunu yapmak istiyorum ben renklerini çok sevdim" deyip resmin önüne oturdu. Kuru kalemle istediği renkleri elde edemedi, resmin malzemesini sordu ve atölyede tekrar akrilik boylarla çalışıp çalışamayacağini bilmek istedi. Geçen seneden akrilik boyayı tanıyor.

Çocuklar müzede...

2009-10-21T17:50:00.013+03:00

Bu sayfalarda, Hayakaartı'nın katkılarıyla gerçekleştirilen çocuk atölyelerinde yapılanları yıl boyunca izleyebilrsiniz. Geçen Haziran ayında 44a Sanat galerisinde açılan "Çocuk İzleri" sergisinin her yıl sürdürülebilirliğini sağlamak ve çocuklara biraraya gelip çalışabilecekleri mekanları çoğaltarak sunmak amacı ile gerçekleştirilen bu atölyeler sanatçıların gönüllü katılımına açıktır.

15 Ekim Perşembe günü, Birol, Raci, Meltem, İbrahim, Elanur ve Yüsra'yla İstanbul Modern'e gittik. Çocukların yaşadıkları mahalle İstanbul Modern'e çok yakın. Çoğu ilk kez müze gördüler. Müze nedir? Duvarlarda asılı olan resimler niye oradadır? Niçin insanlar müzeleri gezerler? Bu gibi sorulara verecekleri yanıtları yok. Mekan, resimler, yerleştirmeler, gezen insanlar her şey çocuklar için yeni bir deneyimdi.

Margherita Manzelli'nin yalın, büyük tablosu karşısında (Büyük Gürültünün Altında) yerde oturup resmi yapmayı tercih ettiler. Her biri farklı bir gözle yorumlasa da tablonun üzerlerinde bıraktığı etki aynıydı. Yalnızlık...Ressamı anlmışlardı.

Müze çıkışı Boğazkesen Caddesi üzerinde duvar afişlerine bakarken. Bir müzenin duvarlarında asılı olan resimlerle, sokak duvarlarında asılı afişler arasında ne fark vardır? Çocuklar neyin ne olduğunu nasıl ayırt ederler? Bir değerler hiyerarşisi var mıdır kafalarında? Özellikle de kısıtlı eğitim olanaklarına sahip çocuklarla sokakları müzeleri dolaşırken insan dünyaya bakışındaki değerler sistemini gözden geçirme gereksinimi duyuyor. Sınırları çizilmiş, belirlenmiş düşünsel-dilsel kalıpların dışına çıkabilmenin en güzel yollarından biri birlikte bir deneyimi paylaşmak. Paylaşmaya nereden başlayabileceğiniz konusunda mekanlar, sokaklar iletişimde bir arayüz oluşturuyor...Sarkis'in müzenin alt katındaki "Kendinden Bir Şey Bırak" yerleştirmesi ile çocukların kurdukları ilişkiyi sanatçı öngörebilmiş midir ya da o yerleştirme tam da çocukların kurdukları türden bir ilişkiyi mi beklemekteydi orada, merak ettik...